Witaj na moim blogu!

Znajdziesz tutaj wszelkie informacje, dotyczące tego jak napisac dobry list motywacyjny czy jak skonstruować odpowiednie cv. Zapraszam do czytania!

Witaj na moim blogu!

Znajdziesz tutaj wszelkie informacje, dotyczące tego jak napisac dobry list motywacyjny czy jak skonstruować odpowiednie cv. Zapraszam do czytania!

Witaj na moim blogu!

Znajdziesz tutaj wszelkie informacje, dotyczące tego jak napisac dobry list motywacyjny czy jak skonstruować odpowiednie cv. Zapraszam do czytania!

Witaj na moim blogu!

Znajdziesz tutaj wszelkie informacje, dotyczące tego jak napisac dobry list motywacyjny czy jak skonstruować odpowiednie cv. Zapraszam do czytania!

Witaj na moim blogu!

Znajdziesz tutaj wszelkie informacje, dotyczące tego jak napisac dobry list motywacyjny czy jak skonstruować odpowiednie cv. Zapraszam do czytania!

 

Doradca finansowy i jego pomoc przy zaciąganiu kredytu

Niski poziom stóp procentowych sprawił, że oprocentowanie kredytów hipotecznych w ostatnich miesiącach znajduje się na rekordowo niskim poziomie. Taki stan rzeczy powoduje, że rośnie popyt na tego typu produkty, Coraz więcej osób zaczyna zastanawiać się nad zakupem mieszkania, czy domu i planuje sfinansować transakcję za pomocą kredytu. Decydując się na zaciągnięcie kredytu hipotecznego warto wcześniej dokładnie przeanalizować jego warunki. Można to zrobić samemu, jeśli jednak nie czujemy się zbyt dobrze w wśród paragrafów i kruczków prawnych, lepszym rozwiązaniem będzie zwrócenie się o pomoc do specjalisty. Dobry doradca finansowy nie tylko wybierze dla nas najlepszy kredyt hipoteczny spośród aktualnie dostępnych na rynku. Podpowie nam także, czy warto kupować dodatkowe ubezpieczenie na wypadek śmierci lub utraty pracy. Dzięki pomocy doradcy będziemy mogli uniknąć pułapek zastawianych przez banki, a co za tym idzie oszczędzić sporo pieniędzy. Dzięki niemu będziemy mieć pewność, że kupujemy produkty finansowe całkowicie świadomi ich zalet i wad.

Doradca finansowy, czyli anioł stróż finansów

Pomimo tego, że wielu Polaków posiada dyplom ukończenia studiów z zakresu zarządzania, marketingu i podobnych kierunków, nasza wiedza ekonomiczna nadal znajduje się na dosyć niskim poziomie. Widać to na przykładzie funduszy inwestycyjnych, walutowych kredytów hipotecznych, czy inwestowania w złoto. Wielu z nas naiwnie wierzy, że korzystając z instrumentów finansowych można w łatwy i szybki sposób wzbogacić się lub oszczędzić sporo pieniędzy. Niestety rzeczywistość zwykle brutalnie weryfikuje te założenia, a nagła utrata gotówki powoduje płacz i lament. Nie posiadając rozległej wiedzy ekonomicznej należy ostrożnie korzystać z produktów finansowych i mieć świadomość, że mogą one zarówno przynosić pokaźne zyski, jak i powodować straty finansowe. Jeśli nie mamy takiej wiedzy, warto poszukać pomocy u kogoś, kto ją posiada. Dobry doradca finansowy pomoże  obrać nam odpowiednią strategię inwestowania, wskaże także na co zwrócić uwagę przy korzystaniu z instrumentów finansowych. Będzie naszym aniołem stróżem chroniącym nas i nasze finanse. 

Żywienia normy

Żywienia normy(normy fizjologiczne, normy pokarmowe, normy wyżywienia), zalecana ilość i wzajemny stosunek składników pokarmowych, które powinien otrzymać człowiek w ciągu doby. N.ż. w odróżnieniu od norm technicznych nie mają charakteru zbioru wymaganych czy obowiązujących przepisów i traktowane są jako zalecenia i postulaty specjalistów do spraw żywienia, ujmowane często w określonych granicach „od — do”. Zalecenia, opracowane na podstawie badań nad zapotrzebowaniem organizmu na dany składnik oraz wieloletnich obserwacji specjalistów, wyrażone są w postaci norm składników pokarmowych dla grup ludności różniących się pod względem fizjologicznego zapotrzebowania. Stąd też istnieją normy: dla różnych grup wieku, uwzględniające właściwe zapotrzebowanie organizmu w okresie intensywnego rozwoju fizycznego; dla grup płci, ze względu na różną wagę ciała i rozwój tkanki mięśniowej; dla określonych grup zatrudnienia, zależnie od rodzaju i intensywności wykonywanej pracy. W Polsce, począwszy od 1956, opracowano na podstawie własnych badań i osiągnięć światowej nauki żywienia — z uwzględnieniem warunków klimatycznych i warunków pracy — normy dla 18 grup ludności. W normach krajowych zawarte są następujące składniki energetyczne i pokarmowe: suma kalorii; ilość białka w gramach, z wyszczególnieniem białka pochodzenia zwierzęcego; ilość węglowodanów w gramach; niektórych składników mineralnych (wapnia w gramach i fosforu w miligramach); kilku witamin, tj. witaminy A — w jednostkach międzynarodowych, witaminy B, B2, PP i C w miligramach oraz dla dzieci witaminy D — w jednostkach międzynarodowych. Przeciętna ilość kalorii zawarta w n.ż. powinna z reguły pochodzić w 60—65% z węglowodanów, 25—30% z tłuszczów i 10—14% z białka. Na ogół zalecane normy przewidują pewną nadwyżkę składników w stosunku do obliczonego zapotrzebowania, co określa się jako tzw. rąb, albo margines bezpieczeństwa, który zabezpiecza pokrycie zapotrzebowania w warunkach odbiegających od przeciętnych. Od n.ż. należy odróżnić racje pokarmowe ujmowane w produktach, które opracowane zostały dla praktyki planowania; uwzględniają one nie tylko warunki klimatyczne, warunki pracy, dotychczaso we zwyczaje, ale również dynamiko rozwoju gospodarczego oraz istniejące i domniemane możliwości zaopatrzenia. Racje pokarmowe wyrażone w produktach przeliczone są na te same składniki pokarmowe, jakie podano w zalecanych n.ż. Występujące cztery poziomy ekonomiczne racji pokarmowych (A, B, C i D) są następujące: A — żywienie warunkowo dostateczne o stosunkowo niskich kosztach i minimalnym rąbie bezpieczeństwa w zakresie tzw. deficytowych składników pokarmowych; B — żywienie dostateczne o umiarkowanych kosztach i nieco większym rąbie bezpieczeństwa; C — żywienie pełnowartościowe o dość wysokich kosztach i dość dużym rąbie bezpieczeństwa; D — żywienie najlepsze, określone jako docelowe, w rozwoju gospodarczym. Stosownie do aktualnych potrzeb 1 możliwości mogą być czynione pewne przesunięcia produktów w obrębie określonej racji pokarmowej pod warunkiem zachowania właściwych proporcji zalecanych składników pokarmowych.

Znak jakości

Znak jakości, prawnie chroniony symbol zamieszczony na wyrobach przemysłowych, potwierdzający wysoki poziom jakości wyrobu. Rozróżnia się dwie klasy z.j.: klasą „Q” i klasą ,,1”, oraz znak kontrolny. Znakiem „Q” może być oznaczony wyrób, którego poziom jakości nie ustępuje jakości wyrobów przodujących producentów w świecie oraz spełnia wymagania określone w zaleceniach i normach międzynarodowych. Znakiem klasy „1” oznacza się wyrób, który reprezentuje najwyższy poziom jakości produkcji i nie ustępuje wyrobom zagranicznym dobrej jakości. Znakiem kontrolnym natomiast oznacza się wyroby, które nie zostały zakwalifikowane do klasy „Q” lub „1”, lecz odpowiadają założeniom norm, zatwierdzonej dokumentacji oraz wymaganiom wynikającym z przeznaczenia wyrobu do użytku. Znak ten dotyczy wyrobów podlegających obligatoryjnym badaniom i obowiązkowi oznaczania z.j. Klasyfikacja z.j. w polskiej praktyce gospodarczej jest najbardziej kompleksową formą atestowania poziomu jakości wyrobu. Oznaczenie wyrobu z.j. potwierdza wysoki poziom rozwiązania technicznego wyrobu {jakości typu) oraz jakości jego wykonania. Kryteriami kwalifikacyjnymi z.j. są nowoczesność rozwiązania konstrukcyjnego, funkcjonalność, poziom estetyki, bezpieczeństwo i wygodna eksploatacja, zastosowanie właściwych surowców i materiałów, funkcjonalność i estetyka opakowania, ustabilizowany proces produkcji. Oznaczenie wyrobu z.j. poprzedzają badania laboratoryjne, organoleptyczne, ocena estetyki, badania eksploatacyjno-użytkowe, analiza opinii odbiorców i użytkowników ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn reklamacji i napraw gwarancyjnych.

Zjednoczenie wiodące

Zjednoczenie wiodące, zjednoczenie przemysłu kluczowego (budownictwa) lub inna jednostka organizacyjna wyznaczona przez właściwego ministra do wykonywania funkcji koordynacji branżowej; powoływane są w branżach rozproszonych organizacyjnie. Z.w. zobowiązane jest skupić wszystkie przedsiębiorstwa i opracować z nimi porozumienie ogólnobranżowe, normujące tryb współpracy przy planowaniu perspektywicznym i wieloletnim, metody i kierunki pogłębiania specjalizacji produkcji, zasady wzajemnej pomocy w zakresie stosowania najracjonalniejszych metod produkcji itp. Organem porozumienia ogólnobranżowego jest komisja ogólnobranżowa złożona z przedstawicieli wszystkich uczestników porozumienia. Udział w porozumieniu branżowym jest obowiązkowy dla jednostek gospodarki uspołecznionej, dobrowolny zaś dla jednostek organizacyjnych przemysłu prywatnego i warsztatów rzemieślniczych, reprezentowanych przez swoje zrzeszenia gospodarcze i izby rzemieślnicze. Z.w. nie ma uprawnień zwierzchnich w stosunku do członków porozumienia ogólnobranżowego; wszystkie sprawy rozstrzygane są w trybie umowy uzgodnionej z zainteresowanymi, spory zaś rozstrzygają zwierzchnicy resortowi zainteresowanych Jednostek. Najważniejsze funkcje i zadania z.w. sprowadzają się do badania i bilansowania zapotrzebowań z możliwościami produkcyjnymi uczestników porozumienia, podziału zadań planowych, opracowywania projektów specjalizacji i kooperacji produkcji, organizowania wspólnych przedsięwzięć, opiniowania nowych zamierzeń inwestycyjnych branży, prowadzenia wspólnej polityki technicznej itp. Z.w. reprezentuje na zewnątrz wspólne interesy całej branży. Jeśli zaś chodzi o stosunki wewnętrzne, obowiązkiem zjednoczenia jest dbanie o to, aby w Obrębie branży uwzględniane były interesy poszczególnych uczestników porozumienia i zachowana była równość ich uprawnień. Decyzje z.w. są wiążące dla uczestników porozumienia, o ile mieszczą się one iw zakresie uchwał podjętych przez komisje ogólnobranżowe lub zostały uzgodnione z instancjami nadrzędnymi. Uczestnicy porozumienia branżowego mają obowiązek udzielania z.w. wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych mu do prawidłowego wykonywania obowiązków. Mają równocześnie prawo korzystać z usług z.w. oraz z jego pomocy fachowej i techniczno-organizacyjnej. W ramach tej pomocy z.w. jest formalnie uprawnione do dokonywania przerzutów planowych limitów środków działania. Ze względu na istniejące bariery resortowe jest to jednak w praktyce operacja bardzo trudna. Z.w. dysponuje funduszem branży, który służy do finansowania wspólnych przedsięwzięć gospodarczych branży, w tym także do pokrywania kosztów administracyjnych porozumienia, np. kosztów funkcjonowania sekretariatu, komisji branżowej.’ Fundusz branży powstaje z wpłat uczestników porozumienia. Z.w. w liczbie 136 działają na mocy uchwały nr 116 RM z 14 V 1965 o współpracy i koordynacji gospodarczej (M.P. 1965, nr 33). Ich działalność przynosi pozytywne efekty. Porozumienie branżowe ułatwia bowiem zbilansowanie zapotrzebowania odbiorców na wyroby branży i możliwości jego pokrycia, pogłębia specjalizację produkcji, a tym samym zapewnia lepsze wykorzystanie zdolności produkcyjnych wszystkich uczestników porozumienia. Efekty te nie są Jednak pełne wskutek występowania często sprzecznych interesów resortów, branż reprezentowanych przez z.w., rad narodowych i organizacji spółdzielczych. Sprzeczności te l trudności wynikają bądź z partykularyzmu, bądź z istoty reprezentowanych form własności. Nierzadko są one też konsekwencją faktu, że współpraca uczestników porozumienia uwarunkowana jest administracyjnym przymusem, a nie ich ekonomicznym zainteresowaniem.

Zastaw

Zastaw, ograniczone prawo rzeczowe na rzeczy ruchomej, związane z wierzytelnością, służące do jej zabezpieczenia. Z. daje wierzycielowi zastawniczemu możność zaspokojenia zabezpieczonej nim wierzytelności z rzeczy będącej przedmiotem z., bez względu na to, czyją stała się własnością i z pierwszeństwem przed osobistymi wierzycielami właściciela rzeczy, z wyjątkiem tych, którym z mocy ustawy przysługuje pierwszeństwo szczególne. Z. ustanawia się w drodze umowy między wierzycielem a właścicielem rzeczy. W celu dojścia do skutku tej umowy niezbędne jest w zasadzie wydanie rzeczy wierzycielowi. Zaspokojenie wierzyciela z rzeczy obciążonej prawem z. następuje wg przepisów o sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Z. może powstać nie tylko z umowy, lecz również z mocy przepisów prawa; powstały w ten sposób z. nosi nazwę z. ustawowego, np. z przepisów o umowie przewozu wynika, że w celu zabezpieczenia roszczeń przewoźnikowi przysługuje prawo z. na przesyłce, dopóki przesyłka znajduje się u niego lub u osoby, która dzierży w jego imieniu, albo dopóki może nią rozporządzać za pomocą dokumentów. Podobnie służy ustawowe prawo z. spedytorowi w celu zabezpieczenia należności wynikłych z umów spedycyjnych, a także wynajmującemu w celu zabezpieczenia czynszu na rzeczach ruchomych wniesionych przez najemcę do przedmiotu najmu. Przedmiotem z. mogą być także prawa. W krajach socjalistycznych z. znajduje zastosowanie w stosunkach kredytowych w celu zabezpieczenia terminowego zwrotu udzielonych przez bank kredytów (przede wszystkim na zakup surowców i półfabrykatów). Bardzo ograniczone znaczenie ma z. w stosunkach między obywatelami jako zabezpieczenie kredytu konsumpcyjnego. Natomiast szersze znaczenie ma z. ustawowy, za pomocą którego zabezpieczane są należności przedsiębiorstw uspołecznionych z tytułu spełnianych przez nie usług transportowych} spedycyjnych, składowych itp.

Zapasy materiałowe

Zapasy materiałowe, oznaczają dobra materialne, znajdujące się w dyspozycji jednostek gospodarczych i przeznaczone do wykonania produkcyjnej lub usługowej działalności prowadzonej przez te jednostki. Przedmiotem z.m. są dobra przeznaczone do produkcyjnego przetworzenia lub zużycia na cele eksploatacyjne. Struktura rzeczowa z.m. jest zróżnicowana w zależności od rodzaju działalności gospodarczej, do której są przeznaczone. Np. w skład z.m. w stoczni wchodzą nie tylko blachy stalowe, z których budowane są kadłuby, lecz również całość urządzeń i sprzętu przeznaczonego do wyposażenia statków, a więc silniki napędu głównego i in., windy pokładowe, urządzenia nawigacyjne itp. w skład z.m. wchodzą również narzędzia, materiały na narzędzia wykonywane na własne potrzeby, materiały do wykonywania remontów, paliwo, ogumienie do działalności gospodarczej, pokrywa się częścią akumulowanego dochodu narodowego, dlatego wielkość z.m. znajduje poczesne miejsce w narodowych planach gospodarczych i w planach przedsiębiorstw. W polskiej praktyce gospodarczej przyjmuje się na ogół, że w przemyśle na każdy 1 % wzrostu wielkości produkcji powinno przypadać nieco mniej przyrostu z.m. W rzeczywistości przyrost z.m. bywa większy i często przekracza stosunek 1:1.

Zaopatrzenie materiałowo-techniczne

Zaopatrzenie materiałowo-techniczne, działalność mająca na celu zaspokojenie potrzeb produkcyjnych zakładów pracy oraz zbiorowych potrzeb konsumpcyjnych określonych instytucji. W praktyce rozróżnia się trzy rodzaje potrzeb produkcyjnych: 1. bezpośrednio produkcyjne; 2. inwestycyjne; 3. potrzeby związane z obsługą działalności produkcyjnej zakładu. Do instytucji korzystających z z.m.-t. na cele konsumpcji zbiorowej należą m. in.: szkolnictwo, lecznictwo, jednostki wojskowe. Z.m.-t. zajmuje się specjalny aparat organizacyjny: u dostawców — branżowe biura zbytu, u odbiorców — zakładowe komórki zaopatrzenia, a niekiedy — centralne składnice zaopatrzenia, działające jako wyodrębnione przedsiębiorstwa (np. bazy sprzętu technicznego w rolnictwie). W gospodarce socjalistycznej z.m.-t. oparte jest na innym systemie niż zaopatrzenie ludności, które odbywa się w zasadzie w warunkach wolnego rynku; stąd — w przeciwieństwie do tego ostatniego — nosi nazwę zaopatrzenia pozarynkowego. Ze względu na znaczenie z.m.-t. dla wykonania zadań gospodarczych, stanowi ono przedmiot oddzielnej części narodowego planu gospodarczego, a w przedsiębiorstwie jest jedną z głównych części planu.

Wytyczne do planu

Wytyczne do planu, zespół wskaźników i zaleceń do planów wieloletnich i rocznych opracowywany przez Komisje Planowania w porozumieniu z resortami oraz prezydiami WRN i uchwalany przez Radę Ministrów; w.d.p. obejmują w zasadzie wskaźniki dotyczące inwestycji, nakładów na kapitalne remonty, importu i eksportu, zaopatrzenia rolnictwa w środki produkcji itp.; stanowią podstawę sporządzania resortowych projektów planów oraz projektów planów prezydiów WRN. Ministerstwa nadzorujące gospodarkę planową centralnie dokonują podziału wytycznych dla zjednoczeń (jednostek równorzędnych), te z kolei ustalają wytyczne dla przedsiębiorstw. Główną rolę we w.g. odgrywa — akumulacja pewnej części dochodu narodowego. Powiększa ona istniejący już zasób majątku produkcyjnego (kapitału) i stwarza nowe miejsca pracy z reguły lepiej wyposażone na skutek postępu technicznego. Postępowi technicznemu towarzyszy również postęp wiedzy, nauki, oświaty, kultury, ochrony zdrowia i wypoczynku, który wpływa na jakość pracy, poziom kwalifikacji siły roboczej i tym samym na wzrost jej wydajności. Akumulacja stwarza jedynie potencjalne warunki wzrostu, które prowadzą do faktycznego wzrostu dochodu narodowego w zależności od wzrostu zatrudnienia i przede wszystkim wzrostu wydajności pracy. Ten ostatni czynnik decyduje bowiem w dłuższym okresie o wzroście dochodu narodowego na 1 mieszkańca i tym samym o wzroście stopy życiowej danego społeczeństwa. Tempo wzrostu dochodu narodowego zależy w poważnym stopniu od charakteru panujących -> stosunków produkcji. W kapitalizmie o wzroście dochodu narodowego decyduje nie sam fakt zwiększania zdolności produkcyjnych zasobu kapitału, ale przede wszystkim odpowiedni wzrost efektywnego popytu na^ dobra kapitałowe i konsumpcyjne. Jeśli popyt wzrasta niedostatecznie, wówczas obserwujemy zjawisko niepełnego wykorzystania zdolności produkcyjnych, co jest z reguły trwałą cechą rozwiniętej gospodarki kapitalistycznej. Wzrost efektywnego popytu związany jest przede wszystkim ze wzrostem wydatków inwestycyjnych, które po pewnym okresie zwiększają zdolności produkcyjne gospodarki kapitalistycznej. Pod wpływem różnych sprzeczności, wydatki inwestycyjne ulegają okresowo powtarzającym się załamaniom, które z kolei prowadzą do spadku zysków, dochodu narodowego, do wzrostu bezrobocia itp. W ten . sposób w.g. w kapitalizmie przebiega przez powtarzające się nieregularne wahania cykliczne, stąd też gospodarka kapitalistyczna w długim okresie nie może rozwijać się zgodnie z potencjalnymi możliwościami określonymi przez dostępne zasoby siły roboczej oraz postęp techniczny. W socjalizmie w.g. realizowany jest planowo przez państwo, które decyduje o ogólnych wielkościach akumulacji i głównych kierunkach inwestowania. W przeciwieństwie do kapitalizmu, poziom dochodu narodowego nie jest wyznaczany wielkością realizowanych inwestycji, a określany jest przez istniejące zdolności wytwórcze. W socjalizmie także może wystąpić zjawisko niepełnego wykorzystania zdolności wytwórczych. Nie powinno ono jednak wynikać z niedostatecznego efektywnego popytu, jak w przypadku gospodarki kapitalistycznej, a spowodowane być może niedociągnięciami organizacyjnymi, dysproporcjami techniczno-bilansowymi, błędami w planowaniu itp., które mogą być stopniowo usuwane dzięki stałemu doskonaleniu metod planowania i zarządzania gospodarką narodową. Tempo wzrostu dochodu narodowego jest określone przez stopę inwestycji, przeciętną efektywność tych inwestycji oraz przez stopień poprawy w wykorzystaniu aparatu wytwórczego i zatrudnionej siły roboczej. Ponieważ w socjalizmie nie występują wahania koniunkturalne i stopa inwestycji wyznaczana jest bezpośrednio przez państwo, wobec tego przeciętne tempo wzrostu dochodu narodowego jest z reguły wyższe od tempa w krajach kapitalistycznych. W teorii ekonomii mechanizm w.g. przedstawiany jest w postaci modeli ( model w teorii ekonomicznej), stanowiących zespół logicznie zwartych założeń, w obrębie których ustalane są zasadnicze związki ilościowe, zachodzące między zmiennymi makroekonomicznymi. Model może być skonstruowany w postaci opisowej lub występować jako układ matematycznych równań zapisanych w postaci ogólnych symboli i ilustrowanych określonymi wykresami. Oprócz licznej grupy modeli teoretycznych, próbujących rozmaicie przedstawić przyczyny, przebieg i skutki procesu akumulacji, obecnie w coraz większej liczbie krajów konstruuje się modele ekonometryczne. Różnią się one tym od modeli teoretycznych, że ich parametry wyznaczone są w sposób empiryczny na podstawie odpowiednich danych statystycznych o kształtowaniu się poszczególnych zmiennych w przeszłości. Modele te stwarzają naukowe podstawy do stosunków kapitalistycznych w socjalistycznych. Metodologicznie odrębnym nurtem badań w.g. były marksowskie schematy rozszerzonej reprodukcji. Na podstawie tych schematów G. A. Feldman w 1021) stworzył pionierski model w.g. dla stosunków socjalistycznych. M. Kalecki nadał marksowskim schematom interpretację popytową, wyprowadzając z niej podstawową tezę, że wydatki inwestycyjne określają zyski, a przy stałej stopie eksploatacji również dochód narodowy 1 zatrudnienie. Na tej podstawie zbudował on model wahań koniunkturalnych wokół rosnącego trendu. Współczesne neoklasyczne modele w.g. koncentrują się głównie wokół wyboru technik produkcji, postępu technicznego i sposobu mierzenia kapitału. ‚ Podział dochodu narodowego związany natomiast został z funkcją produkcji skonstruowaną wg zasad krańcowej produkcyjności czynników wytwórczych. Wielkość wydatków inwestycyjnych określana jest w każdym neoklasycznym modelu przez wielkość nagromadzonych oszczędności pochodzących w całości z zysków. Zakłada się zawsze, że w.g. jest realizowany w warunkach doskonałej konkurencji przy pełnym wykorzystaniu kapitału i pełnym zatrudnieniu siły roboczej. Przy tych założeniach o w.g. decydują wyłącznie czynniki wpływające na podaż, a nie efektywny popyt. Neoklasyczne modele w.g. są zazwyczaj wysoce sformalizowane matematycznie i niewiele mają wspólnego z rzeczywistością gospodarki kapitalistycznej. Znacznie większy stopień realizmu wykazują keynesowskie teorie w.g. opracowane po II wojnie światowej. Za podstawę przyjmują one dominującą rolę czynnika efektywnego popytu we w.g., wobec tego główny nacisk położony jest w nich na funkcję decyzji inwestycyjnych i problematykę podziału dochodu narodowego. Wyraźnie podkreśla się w tych modelach podwójny charakter wydatków inwestycyjnych, które z jednej strony tworzą nowy efektywny popyt, z drugiej zaś po pewnym czasie rozszerzają zdolności wytwórcze gospodarki kapitalistycznej. Równowaga może być utrzymana tylko pod warunkiem, że efektywny popyt będzie rósł równomiernie ze wzrostem zdolności wytwórczych. Stwierdza się w nich Jednak, że kapitalizm nie Jest w stanic spełnić tych warunków, dlatego w.g, przybiera nieuchronnie formę wahań cyklicznych, którym towarzyszy bezrobocie i niepełne wykorzystanie aparatu wytwórczego. Podczas gdy w modelach keynesowskich typu Harroda-Domara wyrażona Jest optymistyczna wiara w możliwość całkowitego usunięcia lub przynajmniej poważnego złagodzenia tych negatywnych zjawisk, pod warunkiem jednak szerokiego stosowania interwencjonizmu państwowego, to z modelu Kaleckiego wynikają mniej optymistyczne wnioski, dotyczące efektywnego funkcjonowania rozwiniętej gospodarki kapitalistycznej. Poza tym w modelach Harroda-Domara nie występują czynniki bezpośrednio określające długofalowy trend W.g. Kalecki natomiast zbudował model wahań cyklicznych wokół rosnącej linii trendu, określonej przez szeroko pojęte innowacje techniczne (wynalazki), bez których gospodarka kapitalistyczna pozostałaby statyczna. W latach 50-tych zaczęto rozwijać n owe teorie w.g. odnoszące się do słabo rozwiniętych ‚krajów kapitalistycznych. Węzłowym problemem dla tych krajów jest wybór metod i kierunków uprzemysłowienia, określenia źródeł akumulacji, ustalenia związków ze światem zewnętrznym, przepływu dóbr i siły roboczej między przemysłem a rolnictwem itp. Marksistowska koncepcja w.g. podkreśla niezbędność wielu reform społecznych i instytucjonalnych jako warunku szybkiego w.g. i niepowtarzalność tej drogi uprzemysłowienia, po jakiej w przeszłości kroczyły rozwinięte obecnie kraje kapitalistyczne. Spór o wybór koncepcji w.g. krajów tzw. trzeciego świata ma duży wpływ polityczno-gospodarczy na ukształtowanie ostatecznych wyników trwającego współzawodnictwa między kapitalizmem a socjalizmem.

Wyrób gotowy

Wyrób gotowy, produkt procesu produkcyjnego uzyskany z materiałów przedsiębiorstwa lub materiałów mu dostarczonych. W.g. musi odpowiadać ustalonym normom, warunkom i cechom jakościowym (jakość produktu). Wśród produktów rozróżniamy półfabrykaty i wyroby końcowe, które po zakończeniu przewidzianego dla nich procesu produkcyjnego nie są wykorzystywane dalej jako przedmioty pracy. Wyprodukowane i przeznaczone do sprzedaży
produkty nazywamy w.g. W analizie i planowaniu w.g. ujmuje się w takich miernikach, jak sztuki, tony, metry kwadratowe itd.