Archive for the ‘Biznes’ Category

Jak wybierać dobre pożyczki online bez BIK BIG KRD?

Na rynku dostępnych jest bardzo wiele różnych pożyczek udzielanych przez firmy z sektora pozabankowego. Tego typu oferty cieszą się coraz większą popularnością wraz ze wzrostem zaufania do firm świadczących takie usługi. Wśród różnych propozycji można znaleźć także pożyczki online bez BIK BIG KRD. Takie pożyczki to oferta stworzona przede wszystkim z myślą o osobach, które nie mają zbyt dobrej historii kredytowej, to znaczy w przeszłości miały problemy z terminową spłatą kolejnych rat zaciągniętych zobowiązań. Na skorzystanie z takich pożyczek często decydują się także osoby, które nigdy wcześniej nie miały problemów finansowych. Może wynikać to na przykład z chęci ograniczenia wszystkich formalności i jak najszybszego otrzymania niezbędnej gotówki. Co ciekawe także osoby z dobrą historią kredytową obawiają się zapisów w rejestrach dłużników. Na szczęście istnieją różne sposoby na sprawdzenie tego typu informacji przed ubieganiem się o pożyczkę w firmie pozabankowej lub o kredyt w banku.

Pożyczki bez BIK dla zadłużonych – kto może skorzystać?

Chociaż firmy pożyczkowe mają dużo mniejsze wymagania niż tradycyjne banki, stawiają jednak pewne warunki swoim klientom. Stosunkowo dostępna oferta to pożyczki bez BIK dla zadłużonych. Jeśli ubiegamy się o takie zobowiązanie, istnieje bardzo duża szansa, że otrzymamy pozytywną odpowiedź na nasz wniosek. Oczywiście trzeba spełnić pewne minimalne warunki, jakimi jest odpowiedni wiek oraz posiadanie obywatelstwa polskiego. Takie oferty są jednak dostępne dla osób, które spłacają już różne zobowiązania, w tym takie kredyty bankowe. Przeszkodą w otrzymaniu pożyczki dla zadłużonych nie jest również zła historia kredytowa i wpisy w takich rejestrach jak BIK. Oczywiście przy zaciąganiu takich pożyczek zawsze warto zachować rozwagę. Przede wszystkim należy pamiętać, że zaciąganie pożyczki na spłatę wcześniejszych kredytów jest zazwyczaj niezbyt dobrym pomysłem. Zbyt łatwo można w ten sposób wpaść w spiralę zadłużenia i w związku z tym znacznie pogorszyć swoją sytuację finansową, co ostatecznie doprowadzi do bankructwa.

Zastaw

Zastaw, ograniczone prawo rzeczowe na rzeczy ruchomej, związane z wierzytelnością, służące do jej zabezpieczenia. Z. daje wierzycielowi zastawniczemu możność zaspokojenia zabezpieczonej nim wierzytelności z rzeczy będącej przedmiotem z., bez względu na to, czyją stała się własnością i z pierwszeństwem przed osobistymi wierzycielami właściciela rzeczy, z wyjątkiem tych, którym z mocy ustawy przysługuje pierwszeństwo szczególne. Z. ustanawia się w drodze umowy między wierzycielem a właścicielem rzeczy. W celu dojścia do skutku tej umowy niezbędne jest w zasadzie wydanie rzeczy wierzycielowi. Zaspokojenie wierzyciela z rzeczy obciążonej prawem z. następuje wg przepisów o sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Z. może powstać nie tylko z umowy, lecz również z mocy przepisów prawa; powstały w ten sposób z. nosi nazwę z. ustawowego, np. z przepisów o umowie przewozu wynika, że w celu zabezpieczenia roszczeń przewoźnikowi przysługuje prawo z. na przesyłce, dopóki przesyłka znajduje się u niego lub u osoby, która dzierży w jego imieniu, albo dopóki może nią rozporządzać za pomocą dokumentów. Podobnie służy ustawowe prawo z. spedytorowi w celu zabezpieczenia należności wynikłych z umów spedycyjnych, a także wynajmującemu w celu zabezpieczenia czynszu na rzeczach ruchomych wniesionych przez najemcę do przedmiotu najmu. Przedmiotem z. mogą być także prawa. W krajach socjalistycznych z. znajduje zastosowanie w stosunkach kredytowych w celu zabezpieczenia terminowego zwrotu udzielonych przez bank kredytów (przede wszystkim na zakup surowców i półfabrykatów). Bardzo ograniczone znaczenie ma z. w stosunkach między obywatelami jako zabezpieczenie kredytu konsumpcyjnego. Natomiast szersze znaczenie ma z. ustawowy, za pomocą którego zabezpieczane są należności przedsiębiorstw uspołecznionych z tytułu spełnianych przez nie usług transportowych} spedycyjnych, składowych itp.

Walut wymienialność

Walut wymienialność, w przeszłości nieograniczona żadnymi zakazami wymienialność waluty krajowej na złoto; obecnie pojęcie to uległo zawężeniu i oznacza pełną lub ograniczoną wymienialność pieniądza krajowego na zagraniczne waluty. Ograniczenia zakresu wymienialności pieniądza krajowego na walutę zagraniczną mogą dotyczyć: 1. podmiotów, którym przysługuje prawo wymiany — rezydenci krajowi i zagraniczni; 2. źródeł powstawania i wykorzystania należności opiewających na waluty zagraniczne — wpływy i płatności z tytułu transakcji bieżących i kapitałowych; 3. rodzajów walut zagranicznych. Może istnieć całkowity lub częściowy zakaz wymiany pieniądza krajowego na daną walutę zagraniczną. Aktualnie nadal przeważająca część krajów, członków Międzynarodowego Funduszu Walutowego, nie wypełnia zalecenia tej organizacji o wprowadzeniu w.w. krajowych. Ten brak postępu w dziedzinie w.w. wynika stąd, że w krajach tych nie zaistniały jeszcze niezbędne warunki do wprowadzenia nawet ograniczonej wymienialności ich walut. Do warunków tych zaliczyć należy wewnętrzną stabilizację gospodarczą, która wyraża się w stabilności cen wewnętrznych i ich właściwej relacji do cen na rynku światowym, długookresową równowagę bilansu płatniczego, realny kurs walutowy i znaczne rezerwy walutowe pozwalające na finansowanie przejściowych zakłóceń bilansu płatniczego. Wprowadzenie w.w. krajowej daje szereg korzyści gospodarce narodowej, jak rozszerzenie wymiany, wybór najwłaściwszych kontrahentów, właściwą alokację zasobów krajowych. Jednocześnie jednak stawia wysokie wymagania gospodarce narodowej w sprostaniu warunkom konkurencji panującym na rynku światowym.

Walutowych kursów teorie

Walutowych kursów teorie, zajmują się w głównej mierze ustalaniem zależności decydujących o relacjach kursów walut poszczególnych krajów, wyjaśnianiem przyczyn i mechanizmu wahań kursów, określaniem funkcji kursu walut w kształtowaniu wewnętrznych i zewnętrznych stosunków gospodarczych danego kraju. Zagadnienia te znajdują różne naświetlenie, wynikające z przyjętych poglądów, przede wszystkim w zakresie teorii pieniądza, przy czym istnieją tu duże rozbieżności stanowisk. Początków t.k.w. doszukiwać można by się już w średniowieczu, jednak dopiero w pracach merkantylistów pojawiają się właściwe rozważania nad istotą kursów. Stwierdzają oni bowiem, że kurs pieniądza w przekazach za granicę zależy od podaży i popytu na ten pieniądz, wyznaczanych przez kształtowanie się bilansu, który obecnie nazywamy płatniczym (bilans płatniczy). Zwracają także uwagę, że kursy weksli w systemie waluty złotej odchylają się od wartości parytetowej pieniądza, który reprezentują, w granicach określonych kosztami przesyłki monet kruszcowych za granicę. To zagadnienie zostało szerzej opracowane przez klasyków ekonomii. Szczególne znaczenie miały tu prace D. Ricarda, który stara się udowodnić, że ilość pieniądza w obiegu w kraju decyduje o kształtowaniu się kursów weksli i wywozie kruszcu. Powiększenie obiegu pieniężnego ponad potrzeby prowadzące do wzrostu cen wewnętrznych przyczynia się do powstania trudności eksportu towarów i wzrostu importu, co wpływa na wzrost kursów weksli do poziomu, przy którym opłacalne staje się poniesienie kosztów wywozu pieniędzy kruszcowych lub kruszcu jako towaru, którego cena dla zagranicy nie uległa podwyższeniu. W tym bowiem przypadku porównuje się zawartość kruszcu w jednostce pieniężnej, która mimo zmian cen i spadku wartości pieniądza na rynku wewnętrznym nie uległa zmianie. Spadek zaś obiegu na skutek wywozu kruszców wywołuje powrót do poprzedniego poziomu cen i w rezultacie poprawę kształtowania się kursów. Przy wprowadzeniu zakazu wywozu kruszcu lub zawieszeniu wymienialności banknotów na kruszec nie ma naturalnych regulatorów rozmiarów obiegu, a tym samym uchylone są granice wzrostu kursów weksli. Mimo definitywnego ustalenia mechanizmu wahań kursów w systemie waluty złotej w granicach punktów złota (złote punkty), zainteresowanie teoretycznym ujęciem tych zagadnień nie wygasło. Świadczy o tym m. in. praca G. J. Goschena opublikowana już pod nazwą teorii kursów weksli zagranicznych. Wg niego wahania kursów zależą przede wszystkim od stanu wzajemnych zobowiązań, które mają być w danym okresie rozliczone. Jeśli zobowiązania te nie równoważą się, dochodzi do wzrostu kursu weksli i konieczności dokonywania zapłat pieniądzem kruszcowym lub kruszcem. Kursy weksli charakteryzują stan ogółu powstałych należności i zobowiązań, w tym również z tytułu udzielanych i uzyskiwanych pożyczek finansowych. G. J. Goschen rozważa też kształtowanie się kursów przy zdeprecjonowanej walucie i odejściu od wymienialności na złoto. Właściwy rozwój teorii kursów nastąpił w zasadzie w związku z szerszym zajęciem się problematyką mechanizmu pieniądza działającego w oderwaniu od złota. Wykształciły się tu trzy główne teorie: teoria parytetu siły nabywczej, teoria kursu równowagi i teoria psychologiczna. Twórcą teorii parytetu siły nabywczej był G. Cassel. Stwierdził on na przykładzie weksli będących podstawowym instrumentem zapłat w handlu międzynarodowym, że wzajemny stosunek poszczególnych walut ustala się na zasadzie porównania ich siły nabywczej, jaką reprezentują na rynku wewnętrznym. To porównanie siły nabywczej następuje przez porównanie poziomu cen w jednym kraju do poziomu cen w innym kraju. G. Cassel zwraca jednak uwagę, że ustalenie kursu na podstawie parytetu siły nabywczej w systemie walut nie związanych ze złotem przez dokładne obliczenie stosunku poziomów cen nie jest praktycznie możliwe. Może ono nastąpić tylko w bezpośredniej, nie skrępowanej wymianie towarowej. Zmiany tego — jak nazywa — położenia normalnego kursów dokonują się automatycznie, pod wpływem zmian poziomu cen wywołanego inflacją. W tym przypadku kurs zmienia się w tej samej proporcji, w jakiej nastąpił wzrost poziomu cen. Przyjęcie założeń teorii parytetu siły nabywczej oznacza możliwość utrzymania systemu walutowego oderwanego od złota i pozwalającego dzięki reakcji kursów na zmianę cen za granicą, chronić własny rynek przed destrukcyjnym wpływem tych zmian. Teorią kursów równowagi zajmował się m. in. R. Nurkse. Uważał on, że kursem równowagi jest kurs, który w pewnym, dłuższym okresie utrzymuje bilans płatniczy w równowadze bez jakiejkolwiek interwencji mającej na celu oddziaływanie na kształtowanie się kursu walut. O takiej swego rodzaju interwencji świadczą ujęte w bilansie płatniczym zmiany stanu rezerw złota i dewiz, a także ruch niektórych kapitałów krótkoterminowych. Chodzi więc o to, aby zachowana była równowaga bilansu w okresach dłuższych, 5-, 10-letnich, gdyż tylko wtedy wyeliminowane zostaną bieżące, sezonowe czy koniunkturalne fluktuacje wpływów i wypłat. Równowagi tej nie naruszają dopływy kapitałów inwestycyjnych, a więc nie oddziałują one również na kursy. Założenie zachowania równowagi bilansu płatniczego oznacza równocześnie utrzymanie w równowadze całego rozwoju gospodarstwa narodowego. Przedstawicielem teorii psychologicznej kursu walutowego jest A. Aftalion. Wychodząc z założenia subiektywnej teorii wartości, uważa, iż kurs waluty jest wynikiem indywidualnych ocen użyteczności waluty obcej przez nabywców i sprzedawców. Te zależności można przedstawić w formie spadającej krzywej popytu i rosnącej krzywej podaży walut obcych, przy. czym wysokość kursu zależy od punktu przecięcia się tych krzywych. Ponieważ oceny indywidualne ulegają stałym zmianom, zatem i kursy walut muszą się wahać. Problemami teoretycznymi kursów walut w gospodarce socjalistycznej zaczęto zajmować się stosunkowo niedawno i — jak dotychczas — nie opracowano jednolitej koncepcji działania kursów. Poddano jednak krytyce poglądy negujące istnienie w gospodarce socjalistycznej zależności między kursem walut, poziomem cen wewnętrznych i światowych a stanem bilansu płatniczego. Równocześnie stwierdzono, że kurs jako cena waluty powinien odzwierciedlać realne stosunki rynku wewnętrznego, aby mógł być instrumentem oceny podejmowanych transakcji z zagranicą zarówno z punktu widzenia makro-, jak i mikroekonomicznego, służąc realizacji międzynarodowego podziału pracy, opartego na rachunku ekonomicznym. Tym samym kurs nabiera charakteru decyzyjnego. Dużo uwagi poświęca się także metodzie ustalenia kursów walutowych. Niektórzy autorzy, opierając się na teorii kursu równowagi, uważają, że kurs ukształtowany zgodnie z podażą i popytem zapewni utrzymanie równowagi bilansu płatniczego niejako automatycznie.

Waluta reforma

Waluta reforma, przeprowadzane przez państwo znaczniejsze zmiany w funkcjonowaniu pieniądza, powiązane zwykle z wprowadzeniem jednostki pieniężnej o nowej wartości i zastąpieniem dotychczasowych środków obiegowych nowymi. R.w. mogą polegać na: 1. wprowadzeniu innego typu waluty; 2. przywróceniu (przy ew. modyfikacji) waluty panującej poprzednio, której funkcjonowanie trzeba było na jakiś czas zawiesić; 3. likwidacji rozprzężenia w stosunkach pieniężnych powstałego wskutek daleko posuniętej inflacji i stworzeniu przesłanek normalnego wypełniania przez pieniądz wszystkich jego funkcji; 4. zastąpieniu obcego systemu pieniężnego przez własny wraz z uzyskaniem czy. odzyskaniem przez naród niepodległości; 5. pozbyciu się części masy pieniądza w obiegu i zlikwidowaniu poważniejszej luki inflacyjnej; 6. ustanowieniu nowej skali pieniężnej, w której wyraża się wszystkie wartości. Bliższe cechy charakterystyczne dla poszczególnych r.w. wyznacza położenie waluty w danym okresie, swoiste warunki historyczne oraz założenia ustroju społeczno-ekonomicznego, określające rozkład strat ponoszonych przez poszczególne warstwy i klasy społeczne przy zastępowaniu starych pieniędzy nowymi. Strat tych nie pociągają za sobą tylko reformy sprowadzające się do przemianowania 10, 100 czy 1000 starych jednostek na 1 nową przy całkowitej wymianie pieniędzy znajdujących się w obiegu i przeliczeniu wg tej samej relacji cen, płac i wszelkich należności.

Wall street

Wall street, ulica w Nowym Jorku, przy której mieści się giełda, stąd w przenośni: giełda nowojorska, rynek kapitałowo-pieniężny, ośrodki dyspozycji amerykańskiego kapitału finansowego.

Upadłość

Upadłość, sytuacja prawna niewypłacalnej osoby prowadzącej przedsiębiorstwo, powstająca z mocy postanowienia sądu i polegająca na pozbawieniu osoby prowadzącej przedsiębiorstwo prawa zarządzania majątkiem w celu przeprowadzenia postępowania zmierzającego do równomiernego zaspokojenia wierzycieli; termin „u.” używany jest także w znaczeniu instytucji prawnej, tj. zespołu norm regulujących u. Podstawą ogłoszenia u. jest niewypłacalność, tj. zaprzestanie płacenia długów przez osobę prowadzącą przedsiębiorstwo. W przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi osoba prawna, u. może być ogłoszona także wtedy, kiedy majątek tej osoby nie wystarcza na zaspokojenie jej długów. Sąd ogłasza u. na wniosek któregokolwiek z wierzycieli lub samego dłużnika. Ogłaszając u. sąd powołuje syndyka masy u., tj. osobę zaufania sądu. Pod kontrolą sądu zarządza on majątkiem upadłego i przeprowadza likwidację przedsiębiorstwa. Syndyk ustala listę wierzytelności podlegających zaspokojeniu z masy u. Jeże i na miast masa u. nie wystarcza na_ zaspokojenie wszystkich wierzytelności syndyk zaspokaja wierzycieli proporcjonalnie do wysokości ich wierzytelności, z tym ze w myśl ustawy niektóre z nich są uprzywilejowane przez przyznanie im pierwszeństwa w zaspokojeniu przed innymi wierzytelnościami. Instytucja u. znajduje dość szerokie zastosowanie w krajach o ustroju opartym na własności prywatnej. W stan u. przechodzą często przedsiębiorstwa w czasie kryzysów ekonomicznych. W prawie polskim zostały utrzymane w mocy przepisy o u. z okresu międzywojennego. U. w naszej praktyce gospodarczej występuje w wyjątkowych przypadkach, ponieważ dekret o przedsiębiorstwach państwowych nie przewiduje postępowania upadłościowego w stosunku do tych przedsiębiorstw. Wprawdzie przepisy ustawy o spółdzielniach i ich związkach przewidują możliwość ogłaszania u. spółdzielni, gdy wg bilansu suma funduszu udziałowego, funduszu zasobowego i innych funduszów własnych, z wyjątkiem rezerwy na amortyzację, nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich zobowiązań, jednak w praktyce spółdzielnia o zachwianej pozycji majątkowej z reguły bywa łączona z inną spółdzielnią lub podlega postępowaniu likwidacyjnemu. Na oznaczenie poważnego zachwiania pozycji majątkowej przedsiębiorstwa (zwłaszcza jego niewypłacalności), w przypadku gdy zostało ono wywołane podstępnym lub lekkomyślnym działaniem osób prowadzących przedsiębiorstwo, używany jest termin „bankructwo”. W myśl obowiązujących w okresie międzywojennym przepisów karnych bankructwo stanowiło czyn zagrożony karą sądową. W obecnie obowiązującym kodeksie karnym nie ma odrębnego przestępstwa zwanego bankructwem. Niemniej wywołanie bankructwa podstępnym działaniem stanowi czyn karalny, gdyż wówczas nosi ono znamiona przestępstwa zwanego oszustwem.

Ubezpieczeniowa polisa

Ubezpieczeniowa polisa, dowód pisemny stwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia; zawiera m. in. określenie zakładu ubezpieczeń, ubezpieczającego (ubezpieczonego), przedmiotu, sumy i okresu ubezpieczenia oraz wysokości składki. Formy p.u. stosowane przez PZU: 1. jednostkowa — dla określonego obiektu lub osoby; 2. zbiorowa — dla grupy obiektów lub grupy osób; 3. generalna — dla szeregu ładunków w ubezpieczeniach transportowych, przy czym obliczenie składki następuje oddzielnie dla każdego transportu; 4. obrotowa — dla szeregu ładunków w ubezpieczeniach transportowych, przy czym obliczenie składki następuje na podstawie ogólnej wartości ładunków przewiezionych w ustalonym okresie (wielkości obrotów); 5. blokowa — dla ubezpieczeń zawieranych w sposób uproszczony (np. ruchomości domowych). W ubezpieczeniach obowiązkowych dokument stwierdzający istnienie stosunku ubezpieczeniowego nazywa się dowodem ubezpieczenia.

Rynek pieniężny, kapitałowy i kredytowy

Rynek pieniężny, kapitałowy i kredytowy, rynek kredytowy jest kategorią ekonomiczną obejmującą całokształt zjawisk ścierania się popytu i podaży różnych form i rodzajów kapitału pożyczkowego na rynku pieniężnym i na rynku kapitałowym. Przedmiotem transakcji na rynku kapitałowym są walory średnio- i długoterminowe oraz kredyty średnio- i długoterminowe. Na obydwu rynkach, tzn. na rynku pieniężnym i na rynku kapitałowym, podaż i popyt wpływają na koszty kredytu; kosztami tymi są: stopa procentowa krótkoterminowa na rynku pieniężnym i długoterminowa na rynku kapitałowym. Wielkość tej ostatniej jest zawsze wyższa od wielkości stopy krótkoterminowej, co związane jest z mniejszym stopniem ryzyka straty zaangażowanego kapitału w pożyczkach na krótki okres niż w pożyczkach średnio- i długoterminowych. Zróżnicowanie stawek procentowych na obszarze każdego z tych dwóch rynków zależy od formy kredytu (waloru), terminu płatności, zdolności płatniczych kredytobiorcy i ew. udzielonego przez niego zabezpieczenia. Oprócz popytu i podaży na poziom krótko- i długoterminowej stopy procentowej oddziałuje bardzo poważnie polityka władz monetarnych przez ustalanie stopy procentowej banku centralnego (która jest stopą krótkoterminową) oraz stosowanie polityki dyskontowo-pożyczkowej, przez regulowanie poziomu rezerw pieniężnych banków handlowych, zakup lub sprzedaż walorów na rynku pieniężnym (co nosi nazwę operacji otwartego rynku) przez bank centralny (na rachunek własny lub na rachunek skarbu państwa) i ew. za pomocą innych jeszcze posunięć, np. konwersji krótkoterminowych walorów państwowych na walory długoterminowe. Zmiany stopy procentowej krótkoterminowej wpływają zwykle (o ile władze nie uważają za stosowne temu przeciwdziałać) na poziom długoterminowej stopy procentowej. Wyraża się to wzrostem lub spadkiem kursów długoterminowych papierów wartościowych. Rynek pieniężny wywodzący się historycznie z uprawianego handlu pieniądzem (monetami i kruszcem) obejmuje transakcje wekslami handlowymi, wekslami i krótkoterminowymi bonami skarbowymi oraz różnorodne krótkoterminowe operacje kredytowe. Uczestnikami rynku pieniężnego są przede wszystkim różnego rodzaju krajowe i zagraniczne banki, firmy finansowe, a także przedsiębiorstwa i koncerny przemysłowe, szukające krótkoterminowych lokat czasowo wolnych środków pieniężnych lub poszukujące krótkoterminowych pożyczek. Zasadniczym partnerem rynku jest bank centralny, skarb państwa i jego agendy. Rynek pieniężny nie ma instytucjonalnej formy kontraktów; transakcje zawierane są między utrzymującymi stały kontakt partnerami, z reguły telefonicznie, a ceny transakcji zmieniają się z godziny na godzinę. W XIX w. i do wybuchu I wojny światowej dominującą rolę w świecie miał rynek londyński, koncentrujący finansowanie całego niemal światowego handlu zamorskiego. W okresie tym przedmiotem transakcji na rynku były weksle handlowe oraz — związane z handlem zamorskim — akcepty bankowe. Rynek obracał także, począwszy od lat 80-tych ub. wieku, emitowanymi w cotygodniowych transzach wekslami skarbu brytyjskiego, które od I wojny światowej stały się — w związku ze wzrostem długu publicznego Anglii — głównym do dziś na tym rynku walorem. Oprócz transakcji wymienionymi walorami rynek londyński angażuje się w pożyczkach wybitnie krótkoterminowych, udzielanych czasem na okres zaledwie jednego dnia (pieniądz dzienny) i służących finansowaniu transakcji krótkoterminowymi walorami. Na rynku kapitałowym po stronie popytu występują trzy zasadnicze grupy pożyczkobiorców: 1. państwo i samorządy, emitenci różnego typu obligacji; 2. przedsiębiorstwa emitujące akcje, obligacje lub pragnące zaciągnąć długo- lub średnioterminowy kredyt bankowy; 3. osoby prywatne poszukujące długoterminowych pożyczek hipotecznych na budowę domów mieszkalnych. Podaż kapitału reprezentują: a) banki; b) instytucje dokonujące długoterminowych lokat pod zabezpieczeniem hipotecznym; c) towarzystwa ubezpieczeniowe (głównie ubezpieczeń na życie); d) fundusze emerytalne, fundacje i spółki powiernicze administrujące powierzonym im majątkiem; e) spółki lokacyjne; f) indywidualni kapitaliści (rentierzy). Instytucje wymienione w p. (e) i (d) odgrywają coraz większą rolę na rynku kapitałowym, skutecznie konkurując z bankami.